VERLIES

In 2020 overleed mijn moeder, in een tijd waarin nabijheid verboden werd. Een tijd waarin aanraking gevaar betekende, en liefde op afstand moest.

Na een complexe operatie volgden maanden op de intensive care voor mijn moeder, een periode vol onzekerheid. Mijn vader was elke dag aan haar zijde. Hij zat naast haar, hield haar hand vast en sprak met haar. Zijn aanwezigheid was haar anker. Mijn moeder kon niets meer zelfstandig, maar met haar vechtlust, de liefde van mijn vader en de steun van haar omgeving, krabbelde ze langzaam op. Haar gezondheid was broos. Maar nabijheid en aanraking gaven rust, geborgenheid en veiligheid. 

Toen mijn moeder werd overgeplaatst naar een revalidatiecentrum, vielen de deuren dicht. Mijn ouders, na vijftig jaar lief en leed, werden zonder voorbereiding van elkaar gescheiden.
Het laatste contact verliep achter glas: een blik, een zwaai, een onbereikbare hand. Alles wat menselijkheid zichtbaar en voelbaar maakt werd onmogelijk gemaakt. Voor beiden traumatisch. Onverdragelijk. Mijn moeder overleed uiteindelijk niet alleen aan kwetsbaarheid, maar aan de eenzaamheid die haar omsloot.

Hoe leef je verder na zo’n groot verlies? Hoe kom je de dag door wanneer alles stilvalt? Dwalen door het park, door de stad, omdat beweging soms het enige is wat nog lukt.