Lieke Winters (1980) werkt als wijkverpleegkundige bij Buurtzorg, totdat zij in 2015 zelf patiënt wordt door een zeldzame spierziekte. Wat volgt, is een jarenlange zoektocht naar erkenning en passende zorg. Haar lichamelijke klachten passen niet in een helder medisch beeld en daardoor valt ze buiten de standaardroutes van het Nederlandse zorgstelsel, een systeem dat steeds technischer wordt en waarin zorg steeds vaker wordt benaderd als product.

Zonder duidelijke diagnose is er weinig aandacht voor wat ziek zijn werkelijk betekent. Gezondheid is meer dan een lichamelijke toestand, de ziekte verandert niet alleen haar leven, ook dat van haar omgeving. De zoektocht naar hulp wordt een uitputtende reis langs verschillende ziekenhuizen, GGZ-instellingen en talloze artsen. Iedere keer vertelt ze haar verhaal opnieuw. Het ontbreekt aan verbinding. Haar zelfvertrouwen slinkt, net als haar vertrouwen in haar lichaam, in de ander en in het systeem.

In de medische wereld lijkt meer waarde te worden gehecht aan technische uitslagen dan aan het verhaal van de patiënt. "Meten is weten." Maar wat als we het niet kunnen meten? Is het er dan niet? Verdwijnt daarmee het recht op zorg, begeleiding of hulpmiddelen? Haar ervaring is er niet alleen een van machteloosheid, frustratie en verdriet over wat haar overkomt, maar vooral over hoe er met haar wordt omgegaan.

Als wijkverpleegkundige weet zij hoe essentieel de relatie is tussen zorgverlener en zorgontvanger. Vertrouwen laat zich niet vangen in cijfers of protocollen, maar vormt juist de basis van helende zorg. Het is het menselijke contact dat het verschil maakt. Gelukkig ontmoet ze ook zorgverleners die verder durven kijken. Die blijven luisteren, zich niet laten beperken door regels, en trouw blijven aan de mens tegenover hen. Juist zij zijn van onschatbare waarde. Want echte zorg ontstaat daar waar menselijkheid de ruimte krijgt.

De blik van de ander. Dat is de essentie. We bestaan enkel door de blik van de ander. 
(Emmanuel Levinas)
 

Fotografie en de natuur vormen voor Lieke Winters een bron van houvast in een langdurig en ingrijpend zorgtraject. Dagelijks fietst ze met haar hond in de natuur, een ritueel dat rust brengt in haar hoofd. Door de lens leert ze anders kijken; fotografie wordt haar anker én haar stem. 

In deze serie van een tiental beelden staan de natuur en haar aanwezigheid daarin centraal. Met associatieve fotografie geeft ze uitdrukking aan gevoelens van machteloosheid, wanhoop, boosheid, frustratie en verdriet die gepaard gaan met het ontbreken van erkenning en een diagnose. De beelden vormen een visuele vertaling van een vaak onzichtbaar proces. 

Haar woorden vinden lange tijd geen gehoor. Via beeld weet ze wél te raken. Dit project is niet alleen haar verhaal; het staat symbool voor velen die zich niet gehoord of gezien voelen binnen de zorg. 
 
Bezoekers van MIJ NIET GEZIEN mogen ook hun stem laten horen. In de expositie liggen receptenblokken klaar. Wat is volgens jou een recept voor goede zorg? Wat heb jij nodig, als patiënt, als naaste, of als zorgverlener? 

Tekst: Joyce Dunki Jacobs 

Expositie MIJ NIET GEZIEN
Pennings Foundation
08.11.2025 - 28.02.2026