FIEN

Optimistisch, hoopvol, tevreden met wat er is. Dat lijkt eenvoudig, maar bij Fien voelt het als een stille kracht. Haar leven is niet altijd makkelijk geweest. Ze heeft veel dierbaren verloren.

Jarenlang woonde ze in het Schuttersbosch, omringd door bomen en alles wat groeit en bloeit. Die verbondenheid met de natuur draagt ze nog steeds met zich mee. Ze gaat graag naar buiten, in haar rolstoel, ongeacht weer of wind. En wanneer je naar haar kijkt, zie je dat ze geniet. Het is zichtbaar in de zachte ontspanning van haar gezicht. 

De Eindhovense waterbollen vormen haar kompas. Waar ze vroeger richting gaven naar haar huis in het bos, zijn ze nu haar dagelijkse uitzicht vanuit het verpleeghuis, een herkenningspunt dat verleden en heden met elkaar verbindt. 

Fien is nu 104. Haar gedachten bewegen zich vrij tussen heden en verleden. Soms is ze hier, soms daar, en vaak ergens ertussenin. Die werelden vloeien moeiteloos in elkaar over. Wat mij raakt, is haar overgave. De rust waarmee ze accepteert wat komt. Hoe afhankelijkheid geen beperking voor haar lijkt te zijn, maar juist een onverwachte vorm van vrijheid. Een opening naar een andere manier van aanwezig zijn.